Club Admiralty

v7.0 - moving along, a point increase at a time

Club Admiralty Blog

A blog about life in general, in as many languages as I can manage. Ενα ιστολόγιο περι ζωής, πολυγλωσσο - σε όσες γλωσσες εχω μεράκι να γράψω.

Diablo III | Done!

 Permalink

[spoilers] Over the weekend I had the opportunity to complete Diablo III on my xbox, yay!  I've been looking forward to this game since I heard about it last year, however I only bought the thing this past August when it came out for xbox, the price was right, and it included the Reaper of Souls expansion.  I've been playing it over the weekend ever since I came back from my doctoral orientation in August.  I guess I can go to school and have a fun time with games (note to self: need to spend a little more time copy-editing assignments).

One of the things that I was really hoping for in this game (although I knew that I couldn't have what I wanted) was to be able to use the Necromancer class of character, like in Diablo II.  I remember playing a whole heck of a lot of Diablo II back in 2000 both on the PC with my friend Theodore when I was vacationing in Greece, as well as on my Mac at home when I returned. The necromancer was awesome because as soon as you killed an enemy you could resurrect them to fight on your side.  Oh well.  Maybe in Diablo IV?

So, my preferred class for Diablo III was the Demon Hunter.  I like the idea of a ranged weapon like a crossbow, and Demon Hunters seem like a nice class to start off with.  Assassin's Creed has put me off templars ;-)

In any case, the game starts off in New Tristram.  The lesser evils have been up to no good, and our good ol' friend Diablo will eventually be freed from the soulstone (side note: the special edition of this game with the Diablo skull and the USB soulstone looks pretty amazing!). Corpses are re-animated, tusked bogans are attacking the realm, angels are on the loose killing humans…it's madness all around. So, the hack and slash adventure begins and it takes 5 acts to conclude.  I really liked the animations that took place between acts (and sometimes in acts).  I think they told the story really well.  I also really liked the journals that were peppered throughout the realm that told various stories.  I was surprised to recognize the voice of David McCallum as one of the journal writers.

I ended up going through a lot of side missions and ended up with a character that was level 52.  Not bad considering that I went through a semi-scenic route in the game. I played the game mostly on Hard (didn't want to potentially beat my head on the wall if I picked Extreme), so I guess I leveled up appropriately.  Once the game was over I was expecting adventure mode to kick in, but I saw nothing after the credits.  The whole ending of the game was pretty disappointing.  Part of me expected a happily-ever-after ending, however the ending was more "blah".

For instance you kick ass throughout the game, you come to the end, and you're told that you are an awesome Nephalem (human) who has bested the demons and angels (who are superior to humans), and you did so for good.  However, it may only be a matter of time before you use your awesome power for nefarious purposes, and when you do the Angels (the good ones fighting on your side in the game) will be there to punish you (or something).  I mean come on!  I've just spend many hours exploring this world, saving it, and preventing the prime evils from escaping into the world, can't I just put my legs up on a tropical island, have a mai tai, and chill?  Doesn't saving the world give my character some privileges? ;-)

At the end of the game I looked at my achievements.  Pretty pathetic if you ask me. I earned 10 our of 43 achievements (23%). Not bad, but also not great for the time I invested in the game.  I was, briefly, considering continuing to play from the beginning again, at the Extreme difficulty level, with my level 52 demon hunter, however I have other games that I haven't touched yet. Maybe Diablo is something that I will come back to at a later time when I forget a bit about the story and it will be all new for me again.  Now, if only I could play Diablo and Diablo II again…should have saved my old PowerPC Mac I guess :-)
 Comments
Stacks Image 18

Εικοσαετία στην Αμερική!

 Permalink
Την περασμένη εβδομάδα μου ήρθε στον νου η σκέψη πως είμαι πια είκοσι χρόνια στην Αμερική και πως τώρα ζω εδώ παραπάνω χρόνια απ’οτι ζούσα στην Ελλάδα.  Λίγο τρελό αν το σκεφτεί κανείς. Στην Ελλάδα ήμουν από λίγο πριν πάω στο νήπιο μέχρι να τελειώσω την δευτέρα γυμνασίου, και μετά ξαναήρθα στην Αμερική.   Όταν ήρθα στην Αμερική ήθελαν να επαναλάβω στην δευτέρα γυμνάσιου επειδή ίσως να μην ήξερα καλά τα Αγγλικά, αλλά δεν το έβαλα κάτω, το πάλεψα λίγο και με έβαλαν στην “κανονική” τάξη.  Στην Αμερική το λύκειο αρχίζει από το ένατο έτος στο σχολείο (το γυμνάσιο είναι 7ο και 8ο), οπότε μπήκα λύκειο.  Αφού έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε είπα να γράψω κάποιες σκέψεις για πράγματα που μου έκαναν εντύπωση τότε, αλλά αφού δεν είχα μπλόγκ τότε που να τα γράψω;  Τα έγραφα σε μερικά φιλαράκια από την Αμαλιάδα με τα οποία είχαμε επαφές, αλλά αυτά τα γράμματα είναι μάλλον χαμένα.  Εγώ πάντως τα δικά τους τα έχω ακόμα, οπότε λέω να αρχίσω να διαβάζω να δω τι έλεγα αυτοί για τις σχολικές εμπειρίες τότε ;-) Έτσι λοιπόν, μια φορά τον μήνα λέω να γράφω και κάτι για τις εμπειρίες τότε.
Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση είναι πως στο αμερικανικό σχολείο είχαμε επιλογές για τα μαθήματα! Που τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα;  Αυτό όμως δεν το έμαθα μέχρι να τελειώσει ο πρώτος χρόνος μου.  Έτσι λοιπόν με έχωσαν στο μάθημα οικιακής οικονομίας (home economics) το οποίο σου μάθαινε όχι μόνο πως να μαγειρεύεις αλλά και πως να καθαρίζεις, πως να κρατάς την κουζίνα σε μια τάξη και τέτοια πράγματα.  Αρκετά χρήσιμα μαθήματα  άμα το σκεφτείς καλά, αλλά για κάποιον μικρό, που ήταν σε μια διαφορετική κουλτούρα (culture shock!) και που ήθελε κάτι από το σπίτι του (κάτι ελληνικό ρε αδερφέ!) αυτά που μαγειρεύαμε δεν τα έτρωγα.  
Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση, από παιδαγωγικής πλευράς, είναι πως αυτά που διαβάζαμε στο βιβλίο μας δεν είχαν καμία σχέση με την πρακτική.  Η αίθουσα μας ήταν κάτι σαν εργαστήρι μαγειρικής (βλέπε εικόνα στα δεξιά), οπότε κάθε φορά που είχαμε μάθημα κάτι μαγειρεύαμε, αλλά αυτά στο βιβλίο είχαν να κάνουν σχέση με το καθάρισμα συσκευών, με το πως και που να αποθηκεύει το φαΐ, και τέτοια. Για αυτά είχαμε κανονικά τεστ (και η αλήθεια είναι πως τα έχω ξεχάσει όλα ;) ), αλλά για την μαγειρική δεν είχαμε βιβλίο, ούτε ένα για συνταγές.  Ήταν πολύ Τζέκυλ και Χάιντ κατάσταση.
Η καλύτερη στιγμή στο μάθημα; Έφτιαξα μόνος μου μια μηλόπητα!  Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσουν και πολύ οι μηλόπητες, αλλά αφού θα με βαθμολογούσαν σε αυτό το έκανα.  Χρησιμοποίησα την συνταγή που μου έδωσαν, τα έβαλα όλα στις σωστές αναλογίες και την έψησα τέλεια.  Κάπου θα έχει φωτογραφία ο πατέρας μου (γελάσαμε αρκετά). Το μόνο κακό ήταν ότι ήταν πετιμέζι! Δευν τρωγόταν, ή τουλάχιστον δεν μου άρεσε εμένα, αλλά άρεσε σε αυτούς που μου έδιναν βαθμό, οπότε τέλος καλό, όλα καλά.
Στο τέλος της χρονιάς αρκετοί έκαναν ραπτική για επιλεκτικό μάθημα (elective course).  Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε και εγώ να το κάνω για να μπαλώνω και τίποτα, αλλά οι μικροί δεν έχουν μυαλό.  Ούτε που θυμάμαι τι έκανα την δεύτερη χρονιά, αλλά έχω καιρό ακόμα να τα ψάξω.  Κάπου πρέπει να έχω αναφορές...
 Comments
Stacks Image 18

Πειραματικός μάγειρας: Κάτι με ζυμαρικά

 Permalink
Ο πειραματικός μάγειρας ήταν σε διακοπές (ή μάλλον σε ρεπό) επειδή η κουζίνα μαστορευόταν εδώ και πολύ καιρό και δεν ήθελα να πειραματιστώ σε ένα μικρό μέρος τις κουζίνας.  Με τα μαστορέματα τέλος (ή τουλάχιστον αρκετά ώστε να έχω χώρο να πειραματιστώ) είπα να δω τι έχει το ψυγείο και να φτιάξω κάτι με ζυμαρικά (αφού έχουμε πολλά).
Το πιάτο απεικονίζεται στα δεξιά.  Μακαρόνι κοφτό, με μια “σάλτσα” φτιαγμένη με μπέικο, τυρί, και λαχανάκια βρυξελλών.   Η σάλτσα αρχίζει με το μπέικον στο τυγάνι.  Μόλις γίνει τραγανό βάλτο από το τηγάνι και άστο στο πλάι για λίγο.  Επειδή θα υπάρχει πολύ λίπος από το Μπέικον, βγάλε λίγο από το τηγάνι, και σε αυτό που μένει ρίξε λίγο ελαιόλαδο. Ρίξε και δύο κρεμμύδια, ψιλοκομμένα, και σοτάρισε τα.   
Όταν τα κρεμμύδια είναι έτοιμα και σοταρισμένα, ρίξε μέσα και τα λαχανάκια.  Εγώ τα έκοψα στην μέση, αλλά άμα σου τύχουν να είναι λίγο μεγάλα κόψε τα και στα τέσσερα.  Βάλε αλάτι και πιπέρι και άστα να μαγειρευτούν (10 λεπτά το πολύ πήρε). Όταν αυτά μαγειρευτούν και πάρουν χρώμα τρίψε το τραγανό μπέικον μέσα στο τηγάνι, και ανέμειξε το μακαρονάκι στην σάλτσα.  Μετά, όσο ακόμα είναι στο μάτι το τηγάνι ρίξε και τριμμένο πεκορίνο ρομάνο και ανέμειξε το με τα μακαρόνια και την σάλτσα.  Σέρβιρε και απόλαυσε.
Για πρώτη φορά καλά τα πήγα!
 Comments
Stacks Image 18

Adieu MessageMe, we hardly knew ya!

 Permalink
Well, another one bites the dust, or as would be more apt to say: another one gets bought out!  This weekend I got a note that Yahoo has acquired the SMS replacement called MessageMe and the service will be shutting down to focus on some yahoo specific projects (are they going to reinvigorate Yahoo Messenger?)

This closure brings back to the forefront something I've said in the past (maybe here, or maybe in person):  In order for these services (SMS replacement) to be of any wide use they need to either have the giant network of users, and they need to be interoperable with SMS which just works, regardless of the phone you have!  One of the failures of instant messaging platforms, at least on the mobile web, is that not everyone has an account on all platforms, and platforms are incompatible if people do have accounts on one or two services.  Thus, I couldn't really message my Yahoo contacts from my ICQ account.  While on the desktop there really isn't much competition, given that the segment of internet users who use IM are self-selected, the competition is quite fierce in the mobile space from the default method of non-voice communication: SMS.

I think Apple's iMessage has come as close as any other competitor, but even then they have some kinks to workout, such as the time it takes to call a message a failure and send via SMS.  It's not acceptable to have messages take up to 20 minutes to get to you if you are sending an SMS or SMS equivalent like iMessage.  This is one of the reasons I use disreet applications on my android phone for SMS and Google Chat.  Google Chat, for whatever reason, is not responsive enough.  It's perfectly fine to use on vacation when SMS are charged by the message, but in the US where I have an unlimited SMS package, why bother?

The other issue with these services, as you will see in the message, is that your messages are locked into a proprietary platform.  The service didn't offer me any way to download any messages that I may have had on it before they disappear.  This isn't cool!

I wish I could say I was going to miss MessageMe, but I never really used it. I only had one contact on it ;-)  So, Adieu and fare thee  well MessageMe :)



Full message from email:
 
Hey Everyone,

Today, we are announcing that the MessageMe team will be joining Yahoo.

We built MessageMe to explore our vision of how expressive and fun online communication should be. It’s been an incredible journey and we really appreciate all the support we’ve received from all of you over the last two years. The team at Yahoo shares our passion for connecting people in inspiring ways and we’re thrilled about the impact we can make with them.

The MessageMe application will be shutting down, allowing us to focus on helping build the best mobile communications products for Yahoo users.

What this means for you: If you have a MessageMe account, you will be able to login and access your messages until November 7, 2014. On November 7, your messages, account, and all personal information will be erased and you will no longer have access to MessageMe.

Once again, we thank you for all the time you’ve put into MessageMe, and we hope to continue to build more exciting products for you in the future!

Best wishes,

– The MessageMe Team
 Comments
Stacks Image 18

Archive

 Feb 2021
 Jan 2021
 Dec 2020
 Nov 2020
 Oct 2020
 Sep 2020
 Aug 2020
 Jul 2020
 Jun 2020
 May 2020
 Apr 2020
 Mar 2020
 Feb 2020
 Jan 2020
 Dec 2019
 Nov 2019
 Oct 2019
 Sep 2019
 Aug 2019
 Jul 2019
 Jun 2019
 May 2019
 Apr 2019
 Mar 2019
 Feb 2019
 Jan 2019
 Dec 2018
 Nov 2018
 Sep 2018
 Jun 2018
 May 2018
 Apr 2018
 Mar 2018
 Feb 2018
 Jan 2018
 Dec 2017
 Nov 2017
 Oct 2017
 Sep 2017
 Aug 2017
 Jul 2017
 Jun 2017
 May 2017
 Apr 2017
 Mar 2017
 Feb 2017
 Jan 2017
 Dec 2016
 Nov 2016
 Oct 2016
 Sep 2016
 Aug 2016
 Jul 2016
 Jun 2016
 May 2016
 Apr 2016
 Mar 2016
 Feb 2016
 Jan 2016
 Dec 2015
 Nov 2015
 Oct 2015
 Sep 2015
 Aug 2015
 Jul 2015
 Jun 2015
 May 2015
 Apr 2015
 Mar 2015
 Feb 2015
 Jan 2015
 Dec 2014
 Nov 2014
 Oct 2014
 Sep 2014
 Aug 2014
 Jul 2014
 Jun 2014
 May 2014
 Apr 2014
 Mar 2014
 Feb 2014
 Jan 2014
 Dec 2013
 Nov 2013
 Oct 2013
 Sep 2013
 Aug 2013
 Jul 2013
 Jun 2013
 May 2013
 Apr 2013
 Mar 2013
 Feb 2013
 Jan 2013
 Dec 2012
 Nov 2012
 Oct 2012
 Sep 2012
 Aug 2012
 Jul 2012
 Jun 2012
 May 2012
 Apr 2012
 Mar 2012
 Feb 2012
 Jan 2012
 Dec 2011
 Nov 2011
 Oct 2011
 Sep 2011
 Aug 2011
 Jul 2011
 Jun 2011
 May 2011
 Apr 2011
 Mar 2011
 Feb 2011
 Jan 2011
 Dec 2010
 Nov 2010
 Oct 2010
 Sep 2010
 Aug 2010
 Jul 2010
 Jun 2010
 May 2010
 Apr 2010
 Mar 2010
 Feb 2010
 Jan 2010
 Dec 2009
 Nov 2009
 Oct 2009
 Sep 2009
 Aug 2009
 Jul 2009
 Jun 2009
 May 2009
 Apr 2009
 Mar 2009
 Feb 2009
 Jan 2009
 Dec 2008
 Nov 2008
 Oct 2008
 Sep 2008
 Aug 2008
 Jul 2008
 Jun 2008
 May 2008
 Apr 2008
 Mar 2008
 Feb 2008
 Jan 2008
 Dec 2007
 Nov 2007
 Oct 2007
 Sep 2007
 Aug 2007
 Jul 2007
 Jun 2007
 May 2007
 Apr 2007
 Mar 2007
 Feb 2007
 Jan 2007
 Dec 2006
 Nov 2006
 Oct 2006
 Sep 2006
 Aug 2006
 Jul 2006
 Jun 2006
 May 2006
 Apr 2006
 Mar 2006
 Feb 2006
 Jan 2006
 Dec 2005
 Nov 2005
 Oct 2005
 Sep 2005
 Aug 2005
 Jul 2005
 Jun 2005
 May 2005
 Feb 2005
 Dec 2004
 Nov 2004
 Sep 2004
 Aug 2004
 Jun 2004
 Apr 2004
 Mar 2004
 Feb 2004
 Jan 2004
 Jul 2003
 Oct 2000
 Jun 2000
 May 2000
 Mar 2000
Stacks Image 20