Club Admiralty

v7.0 - moving along, a point increase at a time

Club Admiralty Blog

A blog about life in general, in as many languages as I can manage. Ενα ιστολόγιο περι ζωής, πολυγλωσσο - σε όσες γλωσσες εχω μεράκι να γράψω.

Είμαι Φοβερός και το Ξέρεις

 Permalink

Tiς προάλλες σκεφτόμουν το πρώτο μου μπλόγκ στο blogger, το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις». Έτσι λοιπόν είπα να κάνω ένα διάλειμμα από το 1994 και το #metanastis του τότε για να γράψω λίγο για το πρώτο μου Ελληνικό μπλόγκ - τουλάχιστον το πρώτο στην μορφή που γνωρίζουμε τα μπλόγκ σήμερα.

Εντάξει, μπορεί να την είχα ψωνίσει λίγο τότε, αλλά το όνομα, φοβερός, προέρχεται στο ότι δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω το «κανονικό» μου username το οποίο το χρησιμοποιώ από το 1992. Το μπλόγκ αρχικά ήταν πειραματικό, και είχα αρχίσει διάφορα μπλόγκ τότε, στο blogger, wordpress, livejournal, και στο CMS της ιστοσελίδας μου, το RapidWeaver, για να δώ πως παίζουν οι διάφορες πλατφόρμες. Τελικός για όλα μου τα μπλόγκ κατέληξα στο blogger.

Εντάξει, πειραματικό μεν, αλλά που κολλάει το φοβερός; Εκείνη την εποχή, 2005, η δουλειά που είχα άλλαζε σε μορφή. Αρκετοί συνάδελφοι δεν καλυτέρευαν τις γνώσεις τους για αυτά που απαιτούσε η δουλειά, που οι περισσότερες γνώσεις ήταν τεχνολογικές σε μορφή. Έτσι λοιπόν εγώ ήμουν αυτός που έτρεχε γιατί εγώ μάθαινα τα διάφορα καινούργια περί τεχνολογίας. Έτσι λοιπόν είπα να ζητήσω μια προαγωγή. Ήμουν στην δουλειά ήδη για 4 χρόνια, και στο τμήμα για 7, οπότε δεν είδα κάτι περίεργο στο να ζητήσω μια αύξηση αφού έκανα, κατά την γνώμη μου, την δουλειά των άλλων. Στην τελική την προαγωγή μου την αρνήθηκαν και έτσι γεννήθηκε το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις», κατά κάποιο τρόπο απαντώντας στο αφεντικό που δεν υποστήριξε την προαγωγή. Η ιστορία της προαγωγή όμως είναι καλύτερη για άλλο δημοσίευμα.

Το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις» άνοιξε τις πόρτες 7.7.2005 και μεταξύ 2005 και 2.18.2009 που το έκλεισα έγραψα 572 δημοσιεύματα Το μπλόγκ αυτό, υπήρξε όχι μόνο ένας τρόπος να εκφράστω στα Ελληνικά, και να γράψω ένα ή δύο πράγματα (εντυπώσεις, σκέψεις, απόψεις) για την δουλειά σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, ήταν και τρόπος να κρατήσω επικοινωνία με την Ελλάδα. Το μπλόγκ το αποκαλώ το τρίτο κύμα τεχνολογιών και επικοινωνίας με την Ελλάδα - το πρώτο ήταν η αλληλογραφία (με ταχυδρομείο!) στο λύκειο. Τα ιστολόγια (και τα podcast) φαίνεται πως ήταν μόδα τότε και αρκετοί Έλληνες μπλόγκαραν. Έτσι λοιπόν εντάχτηκα και εγώ σε μια διαδικτυακή κοινότητα bloggers και για αρκετό καιρό και ας μην μπορούσα να έρθω Ελλάδα η Ελλάδα ήταν στο διαδίκτυο (και πάλι).

Σε κάποια φάση το 2007 το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις» το έκανα ιδιωτικό μπλόγκ με λίγα άτομα άτομα να έχουν πρόσβαση. Είχα αλλάξει δουλειά αλλά εκεί τα πράγματα ήταν δύσκολα από πολλές πλευρές. Έχω την εντύπωση πως αρκετοί «πειράχτικαν» επειδή έγραφα σχόλια (και ας ήταν σε ξένη γλώσσα) για το τι γινόταν στο γραφείο και αυτό το πρόβλημα έγινε μέρος τις αυξανόμενης στοίβας προβλημάτων στην δουλειά. Για να μην έχω περισσότερα παρατράγουδα έγραφα λοιπόν σε κλειστό ιστολόγιο μέχρι το 2009. Αφού η κοινότητα στέρεψε - λίγοι είχαν πρόσβαση στο μπλόγκ μου, και αρκετοί άρχισαν να κλείνουν (π.χ. οι πιο πολλοί στο blogroll μου τώρα δεν έχουν για μπλογκ) είπα πως ήταν κάπως ανούσιο να συνεχίζω να μπλογκάρω στα «κρυφά». Η αυτολογοκρισία δεν κάνει καλό.

Με το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις» έμαθα αρκετά μαθήματα που μαθαίνει κάποιος όταν μεγαλώνει. Σε κάποια φάση στο μέλλον θέλω να πάρω όλα τα δημοσιεύματα και να κάνω μια επιμέλεια δημοσιευμάτων και να τα μεταφέρω εδώ. Από τότε που το έκλεισα το «Είμαι φοβερός και το ξέρεις» ήθελα να αρχίσω να μπλογκάρω και πάλι στα Ελληνικά, χωρίς λογοκρισία. Τώρα που τα πράγματα είναι πια πιο ανθρώπινα συνεχίζουμε εδώ.

Εσείς έχετε δικά σας μπλόγκ που τα κλείσατε; Αν μπλογκάρετε ακόμα, έχετε ακόμα μεράκι για τέτοιο γράψιμο ή είναι κάτι από μια παλιά εποχή;
 Comments
Stacks Image 18

Assassin's Creed: Rogue | Done

 Permalink

Well, I've finished the last Xbox360 Assassin's Creed (that I know of):  Assassin's Creed: Rogue! From what I can see, Assassin's Creed: Unity, and Assassin's Creed: Syndicate are only on next-gen consoles (xbox one and PS4) and PC so it will be a while before I play those.  While I could play then now on a PC, I prefer to leave the PC for the two MMORPGs that I play (Star Trek: Online, and Defiance).  Anyway, back to Rogue!

Assassin's Creed Rogue (ACR) takes place during the French and Indian War.  The game bridges the events that happen in Assassin's Creed: Black Flag,  Assassin's Creed: Freedom Cry, Assassin's Creed III, and there are even hints of characters to come from Assassin's Creed: Unit.  The protagonist of ACR is Shay Patrick Cormac who starts off as an assassin.  The game's events take place in New York City, in the North Atlantic, and in the River Valley. There is also a brief encounter in a location that is meant to be Lisbon, Portugal.

It seems like the Assassins are not infallible, and the  discovery of precursor sites has caused geological instabilities that cause massive destruction. In the game the earthquake that devastated Lisbon is the example you play through.  The Assassins want to continue exploring, but Shay, thinking of the humanitarian catastrophe tries to stop them.  He is injured and nursed back to health by the family of a fallen templar.  He then join the Templar order, where we see familiar characters such as Haytham Kenway and Captain Cook. In the end Shay is a large cog in the machine responsible for the dismemberment of the Assassin Order and the state of the world when ACIII starts.  Achilles recognizes the folly of his ways, but it's too late for the order at that point. Throughout the game, once you switch sides to the Templars, the Assassin Order is shown as "gangs", with an off-handed comment made to gangs of New York.  Other notable characters that you see (to some extent) on screen are Adewale and Arno (as a child).

So, what are the game mechanics like?  Well, this game has been described as a continuation, or an expansion, to Black Flag, which - to some extend, does make sense considering the time in which it takes place.  There are more sea-battles, sort of like Black Flag and ACIII. You do own a ship, the Morrigan, and you do get to upgrade it.  You do get to loot other ships, and if you overdo it, you have bounty hunters after you.  I did enjoy the naval battles, and the sea shanties are actually quite catchy  - I've caught myself more than one thinking about one and tapping my foot to the rhythm during my commute to work while playing this game.  The travel-by-sea is a bit boring, but then again, I count myself lucky that animus travel is not real-time travel.  I suspect that traveling from New York to Halifax would take way longer in a sail ship than the game shows us.

Another interesting game play mechanic: swimming in cold waters makes you lose health. You know, this makes a lot of sense!  I really didn't get why Altair could not swim (you desynchronized if you fell in water), and starting with Assassin's Creed 2 you could swim (yay!), but swimming in the frigid waters of the North Atlantic should impact your health.

This game also had some interesting new inventions by Ben Franklin, including a grenade launcher.  I think it would not be an AC game without new inventions - Leonardo Davinci in AC2 made sure of this!  Continuing on, another interesting mechanic in the game, once you've become a templar, there are assassin's hiding in various places in settlements and cities.  You know they are around because you hear whispering.  You can activate Eaglevision to discover their hidden locations and take them out before they attack you.  Their attack takes away half (or slightly more than half) of your life.

At the end of game there was a WTF moment, where the templars at Abstergo entertainment basically congratulate you for seeing the truth and they basically let the cat out of the bag that they are templars, and that the boss is a descendant of Shay.  The game ends in a choice (which you don't get to make).  The Abstergo entertainment boss basically tells you that you are basically welcome to the Templar order...or you die. WTF?

On a side note, I like how Abstergo, errr... I mean Ubisoft, poke fun at themselves. The real-life/present environments of Abstergo entrainment are also pretty interesting.

My big questions is this: Who the heck are you in real life? Who is the Abstergo programmer?We see this character (I assume it's the same one) in a variety of AC games after Desmond dies, but we never see who he is.  Is this person an Assassin spy? Is this person someone who will be recruited to the order?  It it just some random programmer who is unaffiliated? Or, is there yet a third faction that we have not seen on screen yet?

This game seems to hint that one side of this battle is not infallible. As one order gains greater power it seems like they become a little corrupt and don't quite follow their various beliefs.  I am interested to see how this series continues to unfold story-wise.

In terms of achievements earned in this game, I got 17 our of 46 (360/1000 points) - or 37%.  Not bad for mainly focusing on the story missions of the game and not really playing a lot of the extra stuff, such as exploring every single location in the world, synchronizing every view point, gathering all collectables, and so on. I actually did make a concerted effort to capture all the forts and all of the gang controlled zones so that I have all of the economic zones under my control.  I also got about 20% done with the shipping/commerce mini-game, and I think I fixed all of the computers in "real life" in the Abstergo headquarters before I decided to call this one done and move on to another game.

There is still oodles of whaling to do, many places to renovate, costumes to unlock, precursor sites to discover.  I think I will leave that for a later date - just as I did with Assassin's Creed Black Flag. Getting to 100% completion does not matter at the moment - I really want some nice story.  If the additional components moved the story forward I'd do it.
 Comments
Stacks Image 18

Nintendo, and the Smartphone

 Permalink
A few days ago is seems like everywhere on the internet (or at least the places I hang out in), were publishing images of concepts of what a Nintendo phone would look like, which they seem have branded the SmartBoy, calling back to the original mobile hit, the GameBoy.   The concept seems to be modular in design, with a gamepad add-on, and add-ons, like a higher megapixel camera, that connect to the SmartBoy in a manner similar to how cartridges worked on the original GameBoy.  The nostalgia factor doesn't stop there, as the Power Save mode looks to be full-on 8-bit gray-scale nostalgia for those of us who had the original GameBoy.

As someone who owned a GameBoy (but donated it) the concept is something I would buy into.  Considering I acquired a Gameboy Advance SP recently to play some of those classic games (good price, too!) something like this would be awesome :-).  That said, I am certain that this phone would need to have a pretty good battery - I can't fathom anyone having something like this and not playing classic games all the time! :-)



 Comments
Stacks Image 18

Apple IIgs OS 6.0.2!

 Permalink
Well, it's been a long time (22 years and counting to be more precise), but it seems that someone has patches the Apple IIgs OS, which reminds one of the original Mac System UI to System 6.0.2.  You can read more about  this update on A.P.P.L.E.'s website. As much as I loved the Apple IIgs OS, I am surprised that people still use it. Then again, I still have my Apple Newton 2100 and there is still an active community around that platform, with people who've patched the OS for the Y2K14 bug (or whatever the Y2Kxx bug was).

I remember, back in High School we learned to program BASIC on Apple IIgs computers.  The diskettes that they provided us with  were formatted for ProDOS, and ProDOS is what the school supported, however I was able to find the Apple IIgs OS somewhere (don't remember where) and I felt like a hotshot booting into a UI environment while everyone else was just using DOS ;-).  In retrospect I am probably the only person that cared. :-)



 Comments
Stacks Image 18

Assassin's Creed: Bloodlines | Done

 Permalink

It's been a while since I've played a game on my PSP! A few months back I noticed that the price of Assassin's Creed: Bloodlines had dropped on Amazon, and I thought it would be a good idea to get it, as well as a few other games for the PSP I wanted to play (such as God of War) before these things start getting rare and more expensive on eBay.  I've been on the fence about getting, and playing, this game since the reviews hinted at really poor camera controls.  That said, since I am not getting an xbox One anytime soon, I thought that I would try out the game despite the camera controls.

The game brings us back to take on the role of Altaïr from the original Assassin's Creed.  The game takes place only in the Animus, so you don't get to see what's happening in the real world.  For all we know this game's real-world story could be taking place before or after Desmond dies - or IS he dead? Who knows! I choose to believe that he is not.  Altaïr, after the events of Assassin's Creed takes to Cyprus with a captured Templar, Maria.  She ends up escaping and Altaïr tries to re-capture her, while at the same time trying to eliminate the templar influence on Cyprus.  The game takes place in two cities: Limasol and Kyrenia. We find out that the templars have a secret archive there with ancient artifacts, but by the time Altaïr gets there they've removed them all.  Maria seems to see the truth about templars and we are getting hints that she defects to the Assassins.  I do wonder if this is the woman that we see in Assassin's creed II when we see Altaïr's memories with a woman.

At the end, once the templars are taken care of, Altaïr and Maria will head on east (maybe this is who the China, India, and Russian assassins get on-board).  From a story perspective the story isn't bad, and it actually does provide some interesting hints about humanity and human behavior when taken together with Assassins' Creed: Rogue.  The final templar boss tells Altaïr thatthe assassins and the templars are more alike than he thinks.  That when the templars first started finding articts they thought that they would use them for the good of mankind, but their power was absolutely corrupting.  This connects with Al-Mualim, and his eventual madness in Assassin's Creed, and it connects with the "gangs" that we see in Assassin's Creed: Rogue (maybe).  I am wondering if the Assassins and the Templars are really like a yin and a yang, balancing each other out and taking turns being "the bad guy".

The game play was not as bad as I expected (I expected way, way, worse).  That said, the camera controls were pretty bad, which really detracted from the game play at times.  There were silver and gold templar coins to collect, similar to the flags in Assassin's Creed, however seeing as there are no achievements or trophies in PSP games I really saw no point to go out of my way to try to collect all of them.  They were used to improve Altaïr's abilities, but I got through the game by upgrading his abilities with the coins I happened upon.

The cinematics and QTEs were not bad in this game. Most bosses ended up being easy, with the exception of the Witch and Armand Bouchard.  They were somewhat difficult to beat and I had to run laps around the stage in order to let my health regenerate before I could go ahead and and re-engage in the battle with them.  The environments were pretty good, and they reminded me a lot of the simplicity of the original Assassin's Creed. The one thing that was notably limited were the bystanders.  Even in the original AC there seemed to be many more civilians around in the cities, but in this game there were only a few. It's as if everyone was out working the fields and the people who were around were just some random merchant or monk who didn't have anything else to do other than being contemplative.

All things considered, this wasn't a bad game. I would give it a 3.5 out of 5.  If the camera controls were better, if it had better replayability, and if there were some way for me to earn achievements this would definitely be a 4 our of 5.

The IGN Review of the game, for another perspective:

 Comments
Stacks Image 18

The future looks so...past!

 Permalink
Going through my Pocket reading list this morning I came across this Concept video, which seems to be produced by Apple in 1987. Today it looks a bit like a parody, but it was still worth a look.  The funny thing is that 1997 in this video seemed quite "off" from what real 1997 was.  I was surprised to see so many computers looks like the Mac II.  The other interesting thing is that many computers seem to focus on small screens, like the one the Mac II had.  From what I remember 1996-1997 seemed to be the beginning of our fascination with high monitors, which at the time were CRTs and took up a huge amount of space.

I wonder where I can get one those tiny diskettes ;-)


 Comments
Stacks Image 18

Θερινές διακοπές στο Dojo

 Permalink
Πρώτη Φόρμα
Το πρώτο μου καλοκαίρι λοιπόν το έριξα στο Ταεκβοντό. Δεν θυμάμαι το πόσο κόστιζε το ‘94 το ταεκβοντό, αλλά πιστεύω πως ο πατέρας μου με έγραψε για όλο το καλοκαίρι. Το dojo ήταν σχετικά δίπλα στην δουλειά του πατέρα μου, και ήταν δίπλα στο στάδιο του μπέιζμπολ της Βοστόνης. Δεν ξέρω πως ήταν άλλα dojo αλλά το δικό μου ήταν σχετικά λιτό. Δύο αίθουσες για μαθήματα, αποδυτήρια, δύο μηχανήματα για βάρη, ένα ποδήλατο και πέντε σάκοι του μπόξινγκ. Αυτό που έμαθα πρόσφατα ήταν πως ο Δάσκαλος, ο J.H. Kim, είχε μόλις ανοίξει το dojo επίσημα πριν δύο χρόνια, οπότε και ήταν σχετικά καινούργιο και σε μορφή startup. Το άλλο που δεν ήξερα τότε ήταν πως ο ίδιος είχε μάθει την τέχνη από τον ίδιο το στρατηγό που εφηύρε το τωρινό ταεκβοντό.

Ο πατέρας μου δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα, οπότε και εγώ ήμουν το dojo 6 μέρες την εβδομάδα, από την ώρα που άνοιγε έως και της 5 που τελείωνε ο πατέρας μου από την δουλειά. Το dojo έγινε σαν δεύτερο σπίτι, και είχα τόση προπόνηση που το καλοκαίρι πέρασα 2 εξετάσεις και πήγα από Λευκή ζώνη (10ο Gup) σε Κίτρινη ζώνη (8ο Gup) πριν αρχίσω την 1η λυκείου (10th grade). Μαζί με την εξάσκηση, τα βαράκια, τις κλοτσιές, και τα «forms», μαθαίναμε και λίγα κορεάτικα. Οι πιο πολλοί δάσκαλοι ήταν από την Κορέα, και αρκετές φορές, λόγο καλοκαιριού και λόγο της ώρας (1, 2, 3 το μεσημέρι) ήμουν ο μόνος μαθητής στο dojo οπότε μάθαινα και κάτι παραπάνω πράγματα από τους δασκάλους.

Όταν άρχισαν τα σχολεία πάλι τον Σεπτέμβρη πήγαινα στο dojo μόνο τα σαββατοκύριακα, και τις παρασκευές μετά το σχολείο. Και πάλι όμως, μέσα σε ένα χρόνο, έως τον επόμενο Αύγουστο είχα περάσει αρκετές εξετάσεις να έχω κατακτήσει την πράσινη ζώνη με μπλε ρίγα (5ο Gup). Τον τρίτο χρόνο έφαγα στην μπλε ζώνη με κόκκινη ρίγα (3ο Gup), και κάπου εκεί κόλλησα. Για να προχωρήσω και να μπορώ να εξεταστώ για την κόκκινη ζώνη (μια πριν την μαύρη) έπρεπε να κάνω παραπάνω προπόνηση της παρασκευές τα βράδια, ένα ειδικό μάθημα στο οποίο έπεφτε πολύ ξύλο. Πήγα μερικές φορές, αλλά λόγο τις ώρας (8 το βράδυ) και του ότι δεν είχα δίπλωμα οδήγησης τότε ήταν αρκετά δύσκολο. Ο πατέρας μου, που κοιμάται με τις κότες, ήταν ζόμπι τις μερικές φορές που πήγα. Τελικά εκεί, με την μπλε ζώνη και την κόκκινη ρίγα, κατέληξα.

Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο ήμουν σχετικά κοντά με το τραίνο στο dojo, αλλά μεταξύ μαθημάτων και δουλειάς (7 μέρες την εβδομάδα για τον πρώτο χρόνο) ήταν η χαριστική βολή για το ταεκβοντό για εμένα. Αν και μου αρέσουν οι πολεμικές τέχνες, μερικές φορές απορώ που βρίσκουν χρόνο για τέτοιες ασχολίες όσοι είναι «ενήλικες» (δηλαδή δουλεύουν), είναι παντρεμένοι και με οικογένεια. Άμα έχετε κανένα πληροφορία αφήστε σχόλιο.
 Comments
Stacks Image 18

Archive

 Mar 2021
 Feb 2021
 Jan 2021
 Dec 2020
 Nov 2020
 Oct 2020
 Sep 2020
 Aug 2020
 Jul 2020
 Jun 2020
 May 2020
 Apr 2020
 Mar 2020
 Feb 2020
 Jan 2020
 Dec 2019
 Nov 2019
 Oct 2019
 Sep 2019
 Aug 2019
 Jul 2019
 Jun 2019
 May 2019
 Apr 2019
 Mar 2019
 Feb 2019
 Jan 2019
 Dec 2018
 Nov 2018
 Sep 2018
 Jun 2018
 May 2018
 Apr 2018
 Mar 2018
 Feb 2018
 Jan 2018
 Dec 2017
 Nov 2017
 Oct 2017
 Sep 2017
 Aug 2017
 Jul 2017
 Jun 2017
 May 2017
 Apr 2017
 Mar 2017
 Feb 2017
 Jan 2017
 Dec 2016
 Nov 2016
 Oct 2016
 Sep 2016
 Aug 2016
 Jul 2016
 Jun 2016
 May 2016
 Apr 2016
 Mar 2016
 Feb 2016
 Jan 2016
 Dec 2015
 Nov 2015
 Oct 2015
 Sep 2015
 Aug 2015
 Jul 2015
 Jun 2015
 May 2015
 Apr 2015
 Mar 2015
 Feb 2015
 Jan 2015
 Dec 2014
 Nov 2014
 Oct 2014
 Sep 2014
 Aug 2014
 Jul 2014
 Jun 2014
 May 2014
 Apr 2014
 Mar 2014
 Feb 2014
 Jan 2014
 Dec 2013
 Nov 2013
 Oct 2013
 Sep 2013
 Aug 2013
 Jul 2013
 Jun 2013
 May 2013
 Apr 2013
 Mar 2013
 Feb 2013
 Jan 2013
 Dec 2012
 Nov 2012
 Oct 2012
 Sep 2012
 Aug 2012
 Jul 2012
 Jun 2012
 May 2012
 Apr 2012
 Mar 2012
 Feb 2012
 Jan 2012
 Dec 2011
 Nov 2011
 Oct 2011
 Sep 2011
 Aug 2011
 Jul 2011
 Jun 2011
 May 2011
 Apr 2011
 Mar 2011
 Feb 2011
 Jan 2011
 Dec 2010
 Nov 2010
 Oct 2010
 Sep 2010
 Aug 2010
 Jul 2010
 Jun 2010
 May 2010
 Apr 2010
 Mar 2010
 Feb 2010
 Jan 2010
 Dec 2009
 Nov 2009
 Oct 2009
 Sep 2009
 Aug 2009
 Jul 2009
 Jun 2009
 May 2009
 Apr 2009
 Mar 2009
 Feb 2009
 Jan 2009
 Dec 2008
 Nov 2008
 Oct 2008
 Sep 2008
 Aug 2008
 Jul 2008
 Jun 2008
 May 2008
 Apr 2008
 Mar 2008
 Feb 2008
 Jan 2008
 Dec 2007
 Nov 2007
 Oct 2007
 Sep 2007
 Aug 2007
 Jul 2007
 Jun 2007
 May 2007
 Apr 2007
 Mar 2007
 Feb 2007
 Jan 2007
 Dec 2006
 Nov 2006
 Oct 2006
 Sep 2006
 Aug 2006
 Jul 2006
 Jun 2006
 May 2006
 Apr 2006
 Mar 2006
 Feb 2006
 Jan 2006
 Dec 2005
 Nov 2005
 Oct 2005
 Sep 2005
 Aug 2005
 Jul 2005
 Jun 2005
 May 2005
 Feb 2005
 Dec 2004
 Nov 2004
 Sep 2004
 Aug 2004
 Jun 2004
 Apr 2004
 Mar 2004
 Feb 2004
 Jan 2004
 Jul 2003
 Oct 2000
 Jun 2000
 May 2000
 Mar 2000
Stacks Image 20