Club-Admiralty

v6.2.3 - moving along, a point increase at a time

ΠΑΙΔΙΑ! Έναν ονειροκρίτη! ΑΜΕΣΟΣ!

Καλά ε! Τα τελευταία δύο βράδια έχω δει τρελά όνειρα!
Το πρώτο όνειρο είναι θέλει πολλές πληροφορίες για να σας το εξηγήσω, και το καταλαβαίνω ούτως ή άλλος και υπάρχει λόγος συνειδητός για το όνειρο (σκάτζ - θα σου πω μέσω τηλεφώνου ΛΟΛ). Το δεύτερο όνειρο, τι χθεσινοβραδινό - είναι όντος ΠΟΛΥ περίεργο και μου ήρθε από το πουθένα.

Λοιπόν, ήμουν σε ένα αεροδρόμιο, δεν ξέρω ποιο, στο lounge με τους καναπέδες και τις καφετέριες. Πολύς κόσμος πέρναγε και εγώ κούλ, ήρεμος, δεν ήξερα ποιος ο λόγος που ήμουν εκεί και που θα πήγαινα, αν όντως πήγαινα κάπου. Η μήπως περίμενα κάποιον; Σε κάποια φάση εκεί που δεν το περίμενα βλέπω μια πρώην, έχω να την δω χρόνια πρόσωπο με πρόσωπο την κοπέλα και έχω κρατήσει κάποια απωθημένα, πράγματα που ήθελα να της πω άλλα δεν είχα το θάρρος, την ενέργεια, ή ακόμα και την θέληση να της πώ. Πράγματα προσωπικά, πράγματα που με είχαν πειράζει, unfinished business ας το πούμε.

Κάθεται απέναντι μου, δεν την κοιτάζω στα μάτια, κοιτάω άλλου, λες και δεν θέλω να το διαπιστώσω μετά από τόσο καιρό ήταν ένα μέτρο μακριά, ένα μέτρο απέναντι μου. Αισθανόμουν ένα βάρος μέσα μου, σαν να ήθελα να τις πω όσα δεν τις είχα πει, να βγάλω το απωθημένο, ίσως να απελευθεροθώ. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και την κοιτάζω, όμορφη όπως πάντα. Με κοιτάει και δεν λέει τίποτα σαν να ήξερε πώς ήθελα κάτι να πω, άλλα με κοίταζε ένα ερωτηματικό ύφος σαν να ήθελε και αυτή κάτι.

Πάω να ανοίξω το στόμα μου να πω κάτι, και οι λέξεις δεν βγαίνουν, Κλείνω το στόμα, ξαναπαίρνω μια αναπνοή, κοιτάω μακριά τις και αρχίζω να μιλάω. Τις λέω όσα ήθελα να πω. Για εμάς, το τότε και το τώρα, τον χωρισμό και για τα συναισθήματα μου. Όσο τις μίλαγα, άρχισα να συνειδητοποιώ το πόσο με είχε πληγώσει ο τρόπος με τον οποίον δώσαμε τέλος στην σχέση μάς. Όσο μίλαγα, αυτή ήταν σιωπηλή, και πραγματικά άκουγε αυτά που έλεγα. Στο τέλος, όταν δεν είχα κάτι άλλο να πω, με κοιτάει με ένα βλέμμα ειλικρίνειας, και μου λέει "συγνώμη" .

Πίνω την τελευταία γουλιά του καφέ μου, σηκώνομαι από τον καναπέ μου, πάω να φύγω, και σταματώ όσο τα κορμιά μας είναι παράλιλα. Τις πιάνω απαλά τον ώμο, και τις λέω με χαμηλή φωνή "σε συγχωρώ", παίρνω το χέρι μου από τον ώμο της. Τώρα είναι σαν να βλέπεις μιά ταινία σε Fast Forward, δεν υπάρχει ήχος, και η ταινία προχωρά πολύ γρήγορα. Αρχίζω πάλι να περπατώ προς την έξοδο. Μπαίνω στο αυτοκίνητο μου, και αρχίζω να οδηγώ μακριά από το lounge, μακριά από το αεροδρόμιο, μακριά από αυτήν.

- Ξυπνάω

Τώρα, μπορεί κάποιος να μου το εξηγήσει αυτό;
See Older Posts...