Club-Admiralty

v6.2.3 - moving along, a point increase at a time

Καιρός να το κλείσουμε το μαγαζί

Έχω την εντύπωση πως είναι καιρός να το κλείσω αυτό το μπλόγκ - τουλάχιστον για τώρα. Το μπλόγκ αυτό πια δεν έχει τον σκοπό για τον οποίον το άρχισα πριν κάτι χρόνια.

Όταν το άρχισα, ήθελα ένα μέρος να γράψω τις σκέψεις μου στα Ελληνικά, και να βρω άλλο κόσμο, ελληνόφωνο, τους οποίους θα μπορούσα να παρακολουθώ διαδικτυακά, να μαθαίνω νέα, και άλλα πολλά πράγματα.

Αρχικά τα πήγαινα αρκετά καλά, και γνώρισα αρκετό καλό κόσμο, από vrypan έως και την Μαριλίνα, και στο ενδιάμεσο έπεισα και την κολλητή να μπλόγκάρει (χεχεχε).

Το μπλόγκ, όσο ήταν ανοιχτό σε όλο τον κόσμο ήταν μια καλή κοινότητα στην οποία είχα πρόσβαση. Ήταν επίσης ένας καλός τρόπος να γράφω τα νέα μου και τις σκέψεις μου έτσι ώστε η οικογένεια μου στην Ελλάδα να έχει πρόσβαση στην καθημερινότητα μου από μακριά.

Με τα τρελά που έγιναν στην δουλειά πριν δύο σχεδόν χρόνια, δυστυχώς το μπλόγκ αυτό έπρεπε να το κάνω ιδιωτικό για να το βλέπουν μόνο αυτοί που είχα προεπιλέξει. Αυτό σκότωσε την ακροαματικότητα και με έκοψε από την κοινότητα στην οποία ήθελα να είμαι. Δυστυχώς όμως καλύτερά να ξεκόψεις παρά να σε τρελαίνουν στην δουλειά.

Έτσι λοιπόν το μπλόγκ έγινε ιδιωτικό αλλά δεν ήθελα έτσι απλά και ξερά να κόψω το μπλόγκιγκ. Συνέχισα να γράφω για δικούς μου σκοπούς, κάτι σαν ημερολόγιο στο οποίο είχαν και αλλά πέντε ή έξη άτομα πρόσβαση. Τώρα που τελείωσα τα ιστορικά με το τι έγινε στην δουλειά και τα έβγαλα όλα στην φόρα και έβγαλα το άχτι μου αισθάνομαι καλύτερα για το που σταματάω αυτό το μπλογκ.

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν το βρίσκω λίγο δύσκολο να μπλογκάρω εδώ. Πρώτα απ' όλα δεν έχω ακροαματικότητα. Δεν με νοιάζει το πόσοι έρχονται, αλλά με νοιάζει το ότι δεν είναι δημόσιο. Δημόσιο δεν μπορώ να το κάνω γιατί είναι φανερό πως έχω μπλέξει με μαλακοπήτουρες που αν δουν τι γράφω, έστω και το μικρότερο κριτικάρισμα, η μικρότερη «γκρίνια» θα με βάλει σε μπελάδες και εγώ μπελάδες δεν θέλω.

Το δεύτερο είναι πως αυτό το μπλόγκ μου θυμίζει τα παλιά, τις μαλακίες που έγιναν, και δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να μου ενθυμίζονται τα γεγονότα κάθε φορά που μπλογκάρω.

Σε κάποια φάση θέλω να ξαναρχίσω το μπλόγκ, στα Ελληνικά, να ξαναγίνω μέλος μια μπλογκοκοινότητας, όπως παλιά, άλλα έως τότε το μπλόγκ θα παραμείνει ιδιωτικό και όποτε αλλάξουν τα δεδομένα, όποτε αλλάξω δουλειά, θα ανοίξω καινούργιο μπλόγκ.

Αρκετές αναμνήσεις σε αυτό το μπλόγκ. Καλές, και άσχημες. Τελικός ήταν καλή η εμπειρία

Αριβεντέρτσι αμίτσι





30 Δεκέμβρη, 2015: σημείωμα: Αυτό ήταν το τελευταίο δημοσίευμα στο ιστολόγιο «Είμαι φοβερός και το ξέρεις». Εκείνη την περίοδο το ιστολόγιο ήταν ιδιωτικό και δεν είχαν πολλοί φίλοι πρόσβαση σε τέτοιες σελίδες στο διαδίκτυο, οπότε αποφάσισα να το κλείσω εκεί το ιστολόγιο. Σήμερα έχω εισάγει τα περισσότερα δημοσιεύματα εδώ και τα έχω συγχωνεύσει σε ένα ιστολόγιο.
See Older Posts...