Club-Admiralty

v6.2.3 - moving along, a point increase at a time

Είναι θέμα...επικοινωνίας...

Εδώ και κάτι χρόνια είχα το εξής παράπονο «δεν μου μιλάς».
Την κοίταζα καλά-καλά και αναρωτιόμουν τι σιχτίρ ήθελε να ακούσει. Τα φυσιολογικά πράγματα σε μία σχέση, λ.χ. «σ’ αγαπώ», «μάτια μου», (λατρεία μου, καμένη μπαταρία μου...ΛΟΛ) λεγόντουσαν. Αλλά κατά τ’ άλλα μέτραγα τα λόγια μου.

Στην αρχή λέγαμε αρκετά – δουλειά, φιλοσοφικά, πολιτικά (προσοχή στα πολιτικά! Κάνουν τζίζ!) Μετά όμως αγχωνόταν με την δουλειά και τα «παράπονα» μου, οπότε για να μην τις σπάω τα νεύρα – σταμάτησα να μιλάω περί του γραφείου. Μετά κάτι παρόμοιο έγινε και με κάτι φιλοσοφικά θέματα – που για να μην τα πολυλογώ, δεν ήθελα να μου λεει «δεν πιστεύω πώς δεν το ήξερες ήδη το τάδε» (εντάξει δεν το ξέραμε – πες το μάς να το μάθουμε και μην το κάνεις θέμα). Και φυσικά η χαριστική βολή – τα πολιτικά (εδώ τρωγόμασταν σαν την γάτα με τον σκύλο) – τελικά το παράτησα και αυτό το θέμα συζήτησης.

Τι μάς έμεινε; Η τηλεόραση, το ράδιο, και το φαΐ - και φυσικά στην τηλεόραση απέφευγα την συζήτηση για τα Manga γιατί δεν τις αρέσουν. Και στο τέλος παραπονιέται πώς δεν ανοίγω θέματα συζήτησης...

Τελικά το περασμένο Σ/Κ αφού με έφερε στο αμήν – της τα είπα ένα χεράκι – δεν μπορούσα πια την αυτολογοκρισία...και...το πήρε καλά το θέμα. Από εδώ και πέρα λεω ότι μου κατέβει – και σε όποια αρέσει. (φυσικά 2 χρόνια αυτολογοκρισίας – έχω ακόμα χείμαρρο να τις πω – Ο Φοβερός αναστήθηκε)
See Older Posts...