Club-Admiralty

v6.2.3 - moving along, a point increase at a time

Εικοσαετία στην Αμερική!

Την περασμένη εβδομάδα μου ήρθε στον νου η σκέψη πως είμαι πια είκοσι χρόνια στην Αμερική και πως τώρα ζω εδώ παραπάνω χρόνια απ’οτι ζούσα στην Ελλάδα.  Λίγο τρελό αν το σκεφτεί κανείς. Στην Ελλάδα ήμουν από λίγο πριν πάω στο νήπιο μέχρι να τελειώσω την δευτέρα γυμνασίου, και μετά ξαναήρθα στην Αμερική.   Όταν ήρθα στην Αμερική ήθελαν να επαναλάβω στην δευτέρα γυμνάσιου επειδή ίσως να μην ήξερα καλά τα Αγγλικά, αλλά δεν το έβαλα κάτω, το πάλεψα λίγο και με έβαλαν στην “κανονική” τάξη.  Στην Αμερική το λύκειο αρχίζει από το ένατο έτος στο σχολείο (το γυμνάσιο είναι 7ο και 8ο), οπότε μπήκα λύκειο.  Αφού έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε είπα να γράψω κάποιες σκέψεις για πράγματα που μου έκαναν εντύπωση τότε, αλλά αφού δεν είχα μπλόγκ τότε που να τα γράψω;  Τα έγραφα σε μερικά φιλαράκια από την Αμαλιάδα με τα οποία είχαμε επαφές, αλλά αυτά τα γράμματα είναι μάλλον χαμένα.  Εγώ πάντως τα δικά τους τα έχω ακόμα, οπότε λέω να αρχίσω να διαβάζω να δω τι έλεγα αυτοί για τις σχολικές εμπειρίες τότε ;-) Έτσι λοιπόν, μια φορά τον μήνα λέω να γράφω και κάτι για τις εμπειρίες τότε.
Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση είναι πως στο αμερικανικό σχολείο είχαμε επιλογές για τα μαθήματα! Που τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα;  Αυτό όμως δεν το έμαθα μέχρι να τελειώσει ο πρώτος χρόνος μου.  Έτσι λοιπόν με έχωσαν στο μάθημα οικιακής οικονομίας (home economics) το οποίο σου μάθαινε όχι μόνο πως να μαγειρεύεις αλλά και πως να καθαρίζεις, πως να κρατάς την κουζίνα σε μια τάξη και τέτοια πράγματα.  Αρκετά χρήσιμα μαθήματα  άμα το σκεφτείς καλά, αλλά για κάποιον μικρό, που ήταν σε μια διαφορετική κουλτούρα (culture shock!) και που ήθελε κάτι από το σπίτι του (κάτι ελληνικό ρε αδερφέ!) αυτά που μαγειρεύαμε δεν τα έτρωγα.  
Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση, από παιδαγωγικής πλευράς, είναι πως αυτά που διαβάζαμε στο βιβλίο μας δεν είχαν καμία σχέση με την πρακτική.  Η αίθουσα μας ήταν κάτι σαν εργαστήρι μαγειρικής (βλέπε εικόνα στα δεξιά), οπότε κάθε φορά που είχαμε μάθημα κάτι μαγειρεύαμε, αλλά αυτά στο βιβλίο είχαν να κάνουν σχέση με το καθάρισμα συσκευών, με το πως και που να αποθηκεύει το φαΐ, και τέτοια. Για αυτά είχαμε κανονικά τεστ (και η αλήθεια είναι πως τα έχω ξεχάσει όλα ;) ), αλλά για την μαγειρική δεν είχαμε βιβλίο, ούτε ένα για συνταγές.  Ήταν πολύ Τζέκυλ και Χάιντ κατάσταση.
Η καλύτερη στιγμή στο μάθημα; Έφτιαξα μόνος μου μια μηλόπητα!  Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσουν και πολύ οι μηλόπητες, αλλά αφού θα με βαθμολογούσαν σε αυτό το έκανα.  Χρησιμοποίησα την συνταγή που μου έδωσαν, τα έβαλα όλα στις σωστές αναλογίες και την έψησα τέλεια.  Κάπου θα έχει φωτογραφία ο πατέρας μου (γελάσαμε αρκετά). Το μόνο κακό ήταν ότι ήταν πετιμέζι! Δευν τρωγόταν, ή τουλάχιστον δεν μου άρεσε εμένα, αλλά άρεσε σε αυτούς που μου έδιναν βαθμό, οπότε τέλος καλό, όλα καλά.
Στο τέλος της χρονιάς αρκετοί έκαναν ραπτική για επιλεκτικό μάθημα (elective course).  Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε και εγώ να το κάνω για να μπαλώνω και τίποτα, αλλά οι μικροί δεν έχουν μυαλό.  Ούτε που θυμάμαι τι έκανα την δεύτερη χρονιά, αλλά έχω καιρό ακόμα να τα ψάξω.  Κάπου πρέπει να έχω αναφορές...
See Older Posts...