Club-Admiralty

v6.2.1 - moving along, a point increase at a time

The perfect pac-man score (and the guy who beat it)


Woah!  that's all I have to say! (via Alec Couros on Facebook)




View Comments

Republica - Ready to Go


Song that fits well with the #metanastis theme. I think I probably heard it for the first time about 20 years ago.


View Comments

Max Payne (PC) | Done!

A while back I had bought Max Payne 3 on super sale for my xbox 360, so I thought it a good idea to go back and play the previous two.  Even though I have the original xbox discs for Max Payne, and Max Payne 2, it seems that the backward compatibility was throwing up some hiccups for the original Max Payne.  Luckily Humble Bundle had it on super sale ($2?) so I got it for steam.

Max is a former NYPD cop, working undercover for the DEA when he gets implicated in a series of crimes; this after he finds his wife and child murdered by junkies (who we later find out were on some new designer drug developed for the US military).  The game starts off at the end, with the cops surrounding Max, and we immediately go into a flashback, 3 months earlier, to see how he got here.  What follows is an adrenaline fueled third person shooter (well, I suppose all shooters are adrenaline fueled).  Having been released in 2001, one of the key mechanics of the game is bullet-time, originally debuted in the film the Matrix.  By enabling bullet-time you are able to shoot more at your enemies, with higher precision, while avoiding their own harmful bullets.  Let me tell you, I used bullet-time a lot, like it was going out of fashion!

The game's graphic are very indicative of 2001.  Wheels on cars don't turn, the character's limbs seem quite weird and disjointed, and the facial closeups just look weird at times (even Max's smug smile!)  The game does have some interesting interludes both between stages and a during the various stages where the story is told in comic-book format (something that I enjoyed). In two of the stages, at the start, Max is drugged, and the first stage is his working through his feelings (I guess) while trying to get the drugs out of his system.  The game seems to break the fourth wall by having voices tease Max that he is just a character in a video game.

The game was pretty fun to play, and in the end (after about 9 hours of play according to Steam), Max gets to take care of business by eliminating the mafia folks that killed his family.  He does get arrested, but the game ends in a smug Max (I am guessing it's a smug smile, since his smiles at time seem like he is constipated) being arrested, but it looks like his undercover operation is known, so he won't be heading to jail.
 
Overall, this was a fun game., despite having the background audio play whenever the heck it felt like playing.  No achievements though since the game predates those. Time to play part 2...

Have you played Max Payne? What do you think?


View Comments

This week in Russian Music


I don't know if this was something that was on the charts, but I've come across Leningrad (the band) before, so it might be something that's bubbled up.  This comes across from The Verge.  As with the Verge's warning: graphic video content ahead.


Кольщик by Ленинград
Verdict: Liked it.  Wonder if I should get an album (or two) of theirs...




View Comments

Sev Trek: The spoof of spock




Kirk should have had more meaningful relationships in his time :-)

(original archive here)


View Comments

Everything's better with Techno! ;-)

From last week tonight (from this past weekend).  Everything is better with techno music - even bad lyrics :p



View Comments

Portal, on the Apple II


I love seeing retroisms like this :)  Someone programmed portal on the Apple II using Applesoft BASIC!


View Comments

Brief History of AOL

An interesting internet find this past weekend: The Rise and Fall of the first internet Empire (AOL) by Business Casual on YouTube




View Comments

Ευρυδίκη - το τρίτο συρτάρι


Μου το θύμησε το iTunes αυτή την εβδομάδα...


View Comments

Πληροφορική στο λύκειο

Από τότε που ήμουν μικρός μου άρεσαν οι υπολογιστές. Αρχικά μου άρεσαν επειδή ήταν ένας τρόπος να παίζω παιχνίδια. Είχα φίλους που είχαν Amiga, και άλλους που είχαν Amstrad, αλλά κανένας δεν είχε Atari απ’όσους ήξερα. Αναρωτιέμαι γιατί;

Στο λύκειο λοιπόν, την πρώτη χρονιά με είχαν χώσει σε προαιρετικό μάθημα στα οικιακά. Νομίζω πώς και την δεύτερη χρονιά έκανα οικιακά, αφού είχα τελειώσει το πρώτο κομμάτι του μαθήματος γιατί να μην τελειώσω και το δεύτερο; Στην δευτέρα λυκείου (11th grade) είχα επιτέλους την ευκαιρία να κάνω πληροφορική ως προαιρετικό μάθημα. Τι ωραία! Γράφτηκα λοιπόν για το Computer Science (έτσι νομίζω πως λεγόταν το μάθημα) το οποίο είχε ως επίκεντρο την γλώσσα BASIC, και συγκεκριμένα το AppleSoft BASIC.

Apple IIgs

Το μάθημα ήταν αρκετά ενδιαφέρων. Οι υπολογιστές που είχαμε ήταν λίγο απαρχαιωμένοι Χρησιμοποιούσαμε Apple IIgs, οι οποίοι βγήκαν στην αγορά το 1986 και σταμάτησαν να τους πουλάνε το 1992 (το έτος που έκανα πληροφορική ήταν 1996-1997) Με τον υπολογιστή δεν είχαμε καν GUI. Οι καθηγητές μας είχαν φώσει μια δισκέτα με που ήταν φορματαρισμένη με το λειτουργικό ProDOS και με το BASIC, και ξεκηνάγαμε τον υπολογιστή με αυτό. Δεν είχαμε κάν ποντίκια.

ProDOS

Κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς βρήκα το λειτουργικό Apple IIgs OS (που έμοιαζε λίγο με το MacOS) και βρήκα και ένα ποντίκι για να μπορώ να χρησημοποιώ τον υπολογιστή με GUI και να το παίζω μούρι.


Σε αυτό το μάθημα όλα αυτά που κάνανε ήταν «βασικά» και τα έκανα γρήγορα. Μερικές φορές ερχόμουν στο computer lab μετά το σχολείο για να κάνω κάποιες ασκήσεις που θα κάναμε την επόμενη μέρα για να έχω τον χρόνο μου ελεύτερο κατά την διάρκεια του μαθήματος να πειραματίζομαι με άλλα πράγματα. Βρήκα και ένα βιβλίο στην βιβλιοθήκη της Βοστόνης για το πως να προγραμματίζεις πιω προηγμένα προγράμματα με AppleSoft BASIC (νομίζω πως ήταν το βιβλίο AppleSoft BASIC subroutines & secrets) και άρχισα να μαθαίνω πως να κάνω parallel programming για να δημιουργό παιχνίδια και να προγραμματίζω μουσική. Το μοιράστηκα με τους υπόλοιπους στο μάθημα και άρχισαν όλοι να κάνουν και αυτοί τα δικά τους δημιουργικά

Το τελευταίο project για το μάθημα ήταν μια εισαγωγή για ένα παιχνίδι τύπου mission impossible για το οποίο είχα δημιουργήσει γραφικά και είχα κάνει την μουσική της σειράς mission impossible ψηφιακή για αυτή την εισαγωγή Όλα πήγαιναν καλά έως ότου μια μέρα έσωσα το μουσικό αρχείο (το οποίο έκανε load ξεχωριστά) με το ίδιο όνομα αρχείου όπως το κύριο πρόγραμμα που είχε τον κώδικα και τα γραφικά Όχι ρε κερατά! Πάει! Χάθηκε κόπος μερικών εβδομάδων, και δεν είχα και backup! Ευτυχώς η καθηγήτρια είχε δει την πρόοδο μου οπότε δεν χρειαζόταν να κάνω κάτι παραπάνω για να περάσω το μάθημα, αλλά πραγματικά δεν το πιστεύω τι βλακεία έκανα…

Το πάθημα έγινε μάθημα - always back up!
View Comments
See Older Posts...